குழந்தைக்கதைகள்

மனித குலத்தின் ஒளிமயமான எதிர்காலம் இன்றைய குழந்தைகளின் கையில் இருக்கிறது .  

குழந்தைகள் பிரம்மத்தைப் போலவே படைப்பாற்றலும், கற்பனாசக்தியும் மிகுந்தவர்கள். குழந்தைகள்  கதைகளை நேசிப்பவர்கள். கதைகள் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லும் குழந்தையை இதுவரை நான் சந்தித்ததில்லை.

காலத்தைக் கடந்த பண்புகளையும், நெறிகளையும், விழுமியங்களையும் குழந்தைகளுக்கு சொல்லித் தரும் கதைகளை அவர்கள் கேட்டு அல்லது வாசித்து, பின்பற்றினால் அவர்களது எதிர்காலம் சிறப்பாக இருக்கும்.

ஸ்ரீ அரபிந்தோ, மதர்  ஆகியோரின் கருத்துக்களை நான் எழுதியிருக்கும் குழந்தைக் கதைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஒருநாள் மதிய உணவு வேளையில் சந்துரு “எனக்கு போளி ரொம்ப பிடிக்கும். எத்தனை வேண்டுமானாலும் ஆசையோடு சாப்பிடுவேன்,” என்று ஆனந்தியிடம் கூறினான்.

“எனக்கும் போளி ரொம்ப பிடிக்கும். நானும் சாப்பிடுவேன்,” என்றாள் ஆனந்தி.

அப்போது அங்கே வந்த கமலா டீச்சர், “நாம் முன்னேற வேண்டுமானால் ஆசையை விட வேண்டும். அவசியத்திற்காக எதையும் செய்ய வேண்டும்,” என்றார்.

“ஆசையை எப்படி விடுவது?,” என்று கேட்டான் அசட்டு சந்துரு.

பொன்னொளிப் பள்ளிக்கூடத்தில் படித்து வந்த கோபிக்கு பேசும்போது வார்த்தை திக்கித் திக்கி வரும். ஏனென்றால் அவனுக்கு நாக்கில் ஏதோ சின்ன பிரச்சனை.

கோபிக்கு உதவுவதாக நினைத்துக் கொள்ளும் சந்துரு, அவன் பேச ஆரம்பித்தால், “நீ பேசாதே, நீ என்ன சொல்ல வருகிறாய் என்று நான் மற்றவர்களுக்குச் சொல்கிறேன்,” என்று கூறுவான். கோபியைப் பேசவே விட மாட்டான்.

ஒரு நாள் சந்துரு பேசும்போது தவறான வார்த்தை ஒன்றைப் பயன்படுத்தினான். அதன் அர்த்தம் கூட அவனுக்குத் தெரியாது! உடனே கோபி திக்கியபடியே சொன்னான். “நாமெல்லாம் நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளை நாம் பேசக் கூடாது,” என்றான்.

ஜனாதிபதியிடம் பரிசு வாங்க அசட்டு சந்துரு, கமலா டீச்சரோடு டெல்லிக்குப் போனான். அவனுக்கு புதிய உடைகளோடு, புதிய சப்பாத்துக்களையும் (ஷூ) அவன் அப்பா வாங்கித் தந்திருந்தார்.

போன இடத்தில் சந்துருவிற்கு கால்களில் கட்டி வந்துவிட்டது. அவனால் ஷூ போடமுடியவில்லை. "எல்லோரும் ஷூ போட்டுக் கொண்டு அழகாக வருவார்கள். நான் மட்டும் ஷூ போடாமல் போகவேண்டுமே! "  என்று அழுதான்.

கமலா டீச்சர், " ஷூ விஷயத்தில் முன்பு எப்போதாவது விஷமம் பண்ணியது உண்டா?" என்று கேட்டார்.

பொன்னொளிப் பள்ளிக்கூடத்தில் படித்து வந்த சந்துரு ஒரு நாள் பெரிய மூக்குக் கண்ணாடி போட்டான். மற்ற குழந்தைகள் அவனை கேலி செய்ததால் அழுதான்.
 
"மிஸ், எனக்கு மட்டும் ஏன் கண் கெட்டு பலவீனமாகி விட்டது?" என்று அழுது கொண்டே கமலா டீச்சரிடம் கேட்டான்.

அவனை அன்போடு சமாதானப் படுத்திய கமலா டீச்சர், "சந்துரு  கண்ணா, பலவீனம் என்று எதுவுமே இல்லை. எல்லாமே பலம்தான். தேவையான நேரத்தில் பலவீனம் பலம் என்பது புரியும்," என்றார்.

ஒரு நாள் கமலா டீச்சர் எல்லா குழந்தைகளையும் சுற்றுலாவிற்காக ஒரு காட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.