நாவல்கள்

மறுநாள் முருகவேளை வரச் சொல்லி சுந்தரம் போன் செய்த அரைமணி நேரத்திற்குள் முருகவேள் அம்பத்தூரிலிருந்து வந்துவிட்டார்.

கம்பனி அலுவலகத்தில் நானும், சுந்தரமும் அவரை சந்தித்தோம். உட்கார சொல்லி பலமுறை கூறிய பிறகுதான் எங்கள் முன் உட்கார்ந்தார்.

‘ஜெர்மனிகாரன் நீங்கள் செய்த யந்திர உதிரிப் பொருட்கள் நன்றாக இருப்பதாக சொல்கிறான். நீங்கள் மேனுவல் லேத்தில் கையால்தான் இதை செய்கிறீர்கள் என்று சொன்னால் நம்ப மறுக்கிறான். உயர்தர ஆட்டோமேட்டிக் யந்திரத்தில் செய்தால்தான் இவ்வளவு துல்லியமாக. கச்சிதமாக செய்ய முடியும் என்கிறான்’ என்றான் சுந்தரம்.

அன்றிரவு ராணுவ அலுவலகம் சென்று வந்ததைப் பற்றி வெகு நேரம் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருதோம். தூக்கம் வரவில்லை. பதினோரு மணிக்கு எதிர்பாராமல் ஆட்ரிக்கிடமிருந்து போன் வந்தது.

‘உங்கள் வலைதளத்தை கவனமாகப் பார்த்தேன். எங்கள் கம்பனி பொருட்களுக்கும் உங்கள் கம்பனிக்கும் நேரடியான எந்த சம்பந்தமும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை’ என்றார் ஆட்ரிக்.

‘பரவாயில்லை, இன்றில்லாவிட்டாலும் எதிர்காலத்தில் ஏதேனும் வாய்ப்பு வரலாம்’ என்றாள் ஜமுனா.

கூடத்தில் ஆங்கில செய்தித் தாளை தரையில் விரித்து பார்த்துக் கொண்டிருத்தாள்.

ஜமுனா. தினமும் அடுப்பில் எதையாவது வைத்து விட்டு, இப்படித்தான் செய்தித் தாளை புரட்டிக் கொண்டிருப்பாள்.

‘என்னங்க, சுந்தரத்தை கூப்பிடுங்களேன்’ என்றாள் ஜமுனா.

ஜன்னல் வழியே தெரிந்த சுந்தரத்தை கையசைத்து அழைத்தேன்.

‘இந்தியா நேற்று புதிய செயற்கைகோள் அனுப்பி இருக்கிறதாம்’ என்றாள் ஜமுனா.

‘எத்தனையோ தடவை அனுப்பி விட்டார்களே’ என்றான் சுந்தரம்.

தினகரனின் அலுவலகம் சென்றோம். பாகப் பிரிவினை பற்றியும், கம்பனி நிலவரம் பற்றியும் கூறினேன்.

சுந்தரம் நகையை பற்றிக் கூறி ‘என்ன செய்யலாம்?’ என்று கேட்டான்.

‘விற்க வேண்டாம் பேங்க்கில் கேட்கலாம். மார்க்கட் மதிப்பிற்கு பாதி கிடைக்கும்’ என்றான் தினகரன்.

‘அது போதாதே! விற்று விடலாம்’ என்றான் சுந்தரம்.

‘தாலியும், நகையும் உன் மாமனார் செய்து தந்தது. வெளியே சொல்லவில்லை என்றாலும் அவர் மனது அவருக்கே தெரியாமல் கொஞ்சம் வருத்தப்படும்’ என்றான் தினகரன்.

‘எனக்கே வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் பணம் வேண்டுமே. அக்கா சொன்னால் சொன்னதுதான்’ என்றான் சுந்தரம்.

கம்பனி அலுவலகத்திற்குள் நானும் சுந்தரத்தோடு சென்று சிறிது நேரம் இருந்து விட்டு வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன். அலுவலகத்திற்குள் காலையில் நுழைந்த சுந்தரம், பல மாதங்களாக பிரிக்கப்படாமலிருந்த கடிதங்களை பிரித்து வாசித்து விட்டு கணக்குப் புத்தகங்களையும், தடிதடியான கோப்புகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நான் அவற்றையெல்லாம் ஒரு முறை கூட பார்த்ததே இல்லை. பின் தன் செல்போனில் கணக்கரை கம்பனிக்கு வரச் சொல்லி பேசிக் கொண்டிருந்தான். இன்னும் எத்தனை பேருடன் பேசினானோ!

நான் காலையில் விழிக்கும்போது ஏழாகி விட்டது. ஜமுனாவை பல முறை அழைத்தும் பதில் வரவில்லை. முன்கதவை திறந்து பார்த்தேன். வீட்டை சுற்றிப் பார்த்தேன். ஜமுனாவைக் காணவில்லை. பின்கட்டிற்கு சென்று முகம் கழுவிக் கொண்டிந்த போது, சற்று தள்ளியிருந்த கம்பனி கட்டடத்திற்குள் முக்காலி மேல் நின்று ஜமுனா ஒட்டடை தட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்.

கைதட்டி அழைக்கலாமா என்று நினைத்தபோது என்னை திரும்பிப் பார்த்தவள் முக்காலியிலிருந்து குதித்து இறங்கி என்னருகே வந்தாள். தூசியாலும், ஓட்டடையாலும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டிருந்தாள்.

‘கைகழுவி விட்டு காபி தருகிறேன்’ என்றாள் ஜமுனா.

வீடு திரும்பி உடை மாற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, ஓடுகளின் இடைவெளி வழியே கசிந்த மழைநீரின் துளியொன்று ஜமுனாவின் நெற்றியில் விழுந்து மெல்ல உருண்டது.

‘உமா தேவியை விட அழகாக இருக்கிறாய்’ என்றேன்.

சேலை மாற்றிக் கொண்டிருந்த ஜமுனா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ‘இதுவரை சொன்னதே இல்லையே! யாரவள்?’ என்றாள்.

‘சிவபெருமான் சம்சாரம்’ என்றேன்.

‘ஓ அவளா!’ என்றாள் ஜமுனா.

மூன்று நாட்கள் கழித்து மதியம் மதுவண்ணாரிடமிருந்து போன் வந்தது. ‘இப்போதே ஜமுனாவை அழைத்துக் கொண்டு வா’ என்றார்.

‘இப்போதேவா?’ என்றேன்.

‘வர முடியாதோ? வேலையில்லாமல்தானே இருக்கிறாய்? வா’ என்றார்.

‘தாத்தாவைப் பற்றிய தகவல் ஏதாவது கிடைத்திருக்குமோ?’ என்று போகும் வழியில் ஜமுனாவிடம் கேட்டேன்.

‘சொத்து பற்றி பேசப் போகிறோம்’ என்றாள் ஜமுனா.

‘எதை வைத்து அப்படி சொல்கிறாய்?’ என்று கேட்டேன்.

‘தாத்தா பற்றிய விஷயம் என்றால் இத்தனை அவசரமாக என்னையும் வர சொல்லி இருக்க மாட்டார்கள்’ என்றாள் ஜமுனா.

தாத்தாவின் கடிதம் வந்த ஒரு மணி நேரத்தில்  நானும், ஜமுனாவும் போக் ரோடு வீட்டிற்குச் சென்றோம். எல்லோரும் வீட்டில்தான் இருந்தனர். தாத்தாவின் கடிதத்தை புருஷண்ணாரிடம் கொடுத்தேன். அவர் கண்ணாடி போட்டிருக்கவில்லை. ‘என்ன கடிதம்?’ என்று கேட்டார்.

‘தாத்தாவின் கடிதம். வெளியூர் போய்விட்டார்’ என்றேன்.

‘இரண்டு நாட்களில் திரும்பி விடுவார். வழக்கமாக நடப்பதுதானே’ என்றார் புருஷண்ணார்.

‘கடிதம் எழுதி வைத்துவிட்டு போயிருக்கிறார்’ என்றேன்.

‘அதற்கென்ன? போன் கிடைத்திருக்காது’ என்றார் மதுவண்ணார்.

தாத்தா வந்த இரண்டாவது நாள் நானும், ஜமுனாவும் சித்தப்பாவின் வக்கீலைப் போய் பார்த்தோம்.  வக்கீல் இல்லை. வயதான உதவியாளர்தான் இருந்தார்.

அவருக்கு என்னை தெரிந்திருந்தது. ஜமுனாவை தெரியவில்லை. என் மனைவி என்றபோது உடனடியாக நம்பவில்லை. ‘எங்களுக்கு பத்திரிகை வரவில்லையே. பின் உனக்கு எப்படி கல்யாணம் ஆகியிருக்க முடியும்? உண்மையிலேயே மனைவிதானா? ஆதாரமில்லையே?’ என்று சந்தேகப்பட்டார்.

நாங்கள் சித்தப்பாவை சந்தித்த மறுநாளே சித்தப்பா வக்கீலை சந்தித்து வழக்கை முடிக்க சொன்னாராம்.