நாவல்கள்

சென்னை திரும்பியபின் புருஷண்ணார் மட்டும் என்னிடம் ‘என்னடா, முடித்தாகி விட்டதா?’ என்று கேட்டுவிட்டு பதிலை எதிர்பார்க்காமல் போய்விட்டார். மதுவண்ணார் எதுவும் கேட்கவில்லை. அண்ணார்கள் தாத்தாவிடம் எல்லா விவரங்களையும் கேட்டு தெரிந்து கொண்டிருப்பார்கள். அதனால்தான் எவரும் என்னிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஜவுளி அண்ணி ‘பெண் பிடிக்கவில்லை என்று தாத்தாவிடம் சொல்லிவிட்டாயா?’ என்று கேட்டார்.

‘பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லி விட்டேன்’ என்றேன்.

‘கிறுக்கு பிள்ளையே! ஏன் அப்படி சொன்னாய்?’ என்றார் ஜவுளி அண்ணி.

‘பிடித்திருக்கிறதே’ என்றேன்.

மீசை தாத்தாவோடும், கவர்னசத்தையோடும் ஜமுனாவை பெண் பார்க்க மதுரைக்குப் போனேன். யசோதா அக்காவிடம் போனில் தகவல் சொல்லி அழைத்தேன். அண்ணார்களும், அண்ணிகளும், அக்காவும் வரவில்லை. வர முடியவில்லை. வேறு முக்கிய வேலைகள் குறுக்கிடாதிருந்தால் நிச்சயம் வந்திருப்பார்கள். நான் அதை சொன்னபோது, ஊன்றுகோலால் தரையை பலமாக தட்டி ‘முட்டாள்’ என்று மீசை தாத்தா உறுமினார். வேறொன்றும் சொல்லவில்லை. கோபம் வந்தால் மீசை தாத்தா ஊன்றுகோலைத் தட்டுவார் அல்லது உருட்டுவார்.

‘நல்ல காரியத்திற்கு மூன்று பேர் போவது சரியில்லை’ என்று கவர்னசத்தை சொன்னார்.

சில வாரங்களுக்கு முன் ஒரு நாள் ஜவுளி அண்ணி என்னிடம் இசை நிகழ்ச்சி ஒன்றுக்கு முன்பதிவு செய்து தர சொன்னார். வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த இசைக் குழுவின் நிகழ்ச்சி. காலையில் பத்து மணிக்கு சென்றேன். நுழைவு சீட்டு வாங்குமிடத்தை பார்த்து திகைத்துப் போனேன். சென்னையில் இருக்கும் அத்தனை இளவயதினரும் அங்கு கூடியிருப்பது போலத் தோன்றியது. பல நீண்ட வரிசைகலீல் ஒன்றில் நின்று கொண்டிருந்தபோது அந்த வழியே சைக்கிளில் சென்று கொண்டிருந்த தாத்தா என்னைப் பார்த்து விட்டார்.

‘கஸ்டமரிடம் பணம் வாங்க வந்தேன்’ என்ற மீசை தாத்தா ‘என்னடா பரமா! நீ இந்த வெளிநாட்டு பாட்டெல்லாம் கேட்பாயா?’ என்று கேட்டார்.

நான் சிறு வயதிலிருந்து கதைகள் நிறைய வாசிப்பேன். சில கதைகளில் வரும் விசித்திரமான பெயர்களைப் பார்த்து விட்டு என்னை சுற்றி இருப்பவர்களுக்கும் ஏதாவது பெயர் கொடுக்கத் தொடங்கினேன்.

குழந்தையின் விளையாட்டை எல்லோரும் ரசித்தனர்.

ஒரு முறை தாத்தா நண்பர்களோடு கூடத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘தாத்தாவிடம் சாவி வாங்கி வா’ என்றார் பாட்டி.

‘நிறைய தாத்தாக்கள் இருக்கிறார்களே. எந்த தாத்தாவிடம் கேட்பது?’ என்றேன்.

‘உன் தாத்தா’ என்றார் பாட்டி.

‘எல்லோரும் என் தாத்தாக்கள்தானே?’ என்றேன்.

‘பெரிய மீசை வைத்திருக்கிறாரே அந்த தாத்தா’ என்றார் பாட்டி.

குடும்பமோ, உறவினர்களோ இல்லாதவரை அனாதை என்பார்கள். அவன் தனிமையில் உழன்று அகத்திலும், புறத்திலும் சமூக நிறுவனத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவனாக இருப்பான்.

குடும்பமும், உறவினர்களும் இருந்தும் நான் எப்போதும் தனிமையில் உழலும் அனாதையாகத்தான் என்னை அறிந்திருக்கிறேன். நான் அகத்தில் சமூக நிறுவனத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவனாக இருந்தாலும், புறத்தில் அந்த எல்லைகளுக்கு முழுக்க உட்பட்டவனாகவே நடந்து வந்திருக்கிறேன்.

என் பெரியண்ணார் புருஷோத்தமர் என்னைவிட பத்து வயது மூத்தவர். என் சின்னண்ணார் மதுசூதனர் என்னை விட எட்டு வயது மூத்தவர்.

என்னைப் போலல்லாமல் இருவருமே படிப்பில் கெட்டிக்காரர்கள். எம்பிஏ படித்துவிட்டு சென்னையில் பெரிய சாப்ட்வேர் நிறுவனங்களில் மேலாளர்களாக வேலை பார்க்கின்றனர்.

என்னை விட ஏழு வயது மூத்தவரான அக்கா யசோதா கம்ப்யூட்டர் துறையில் பொறியாளர். படிப்பு முடிந்ததும் திருமணம் செய்து கொண்டு இப்போது இல்லத்தலைவியாக இருக்கிறார்.

மீசை தாத்தாவிற்கு இரண்டு ஆண்பிள்ளைகள். இருவருமே தங்கள் வாழ்நாளில் ஒரே ஒரு ரூபாய் கூட சம்பாதித்ததில்லை. அவர்களுக்காக இதுவரை தாத்தாதான் சம்பாதித்து வந்திருக்கிறார். அவர் பிள்ளைகள் எந்த கூச்சமும் இல்லாமல் செலவு செய்து வந்திருக்கிறார்கள்.

இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்கு முன் எளிமையான விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்த மீசை தாத்தா, பள்ளியில் படிக்கும்போது, தேசிய காங்கிரஸ் ஊர்வலத்தில் முன்னணியில் நின்று வந்தே மாதரம் கோஷம் போட்டு பிரிட்டிஷ் போலீசிடம் முக்கால் மணி நேரம் பிரம்படி வாங்கியிருக்கிறார்.

எண்பது வயதான எங்கள் மீசை தாத்தா, பேரர்களின் பாகப் பிரிவினைக்கு நான்கைந்து நாட்களுக்கு முன்பு வீட்டை விட்டு ஓடிப் போய்விட்டார். அவர் போனதால்தான் மற்றவர்களுக்கு பாகப்பிரிவினை செய்யும் துணிச்சலே வந்தது என்றுகூட சில உறவினர்கள் பேசிக் கொண்டார்கள்.
 

ஓடிப் போவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பிருந்தே ‘எல்லோரையும் விட பரமார்த்தன்தான் அதிர்ஷ்டக்காரன்’ என்று என்னை பற்றி மீசை தாத்தா அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவரையும், என் மனைவி ஜமுனாவையும் தவிர வேறு எவரும் அதை நம்பவில்லை.